Waarom ben je puppywalker geworden?

Op deze vraag kun je een kort antwoord geven; leuk een hond in huis, altijd in beweging door de dagelijkse wandelingen. Maar dat er meer om de hoek komt kijken is buiten kijf. Vandaar dat ik wat uitgebreider hierop in ga en probeer alles wat hiermee samenhangt te omschrijven.

Als gepensioneerde met een werkende vrouw is het zaak dat je niet achter de geraniums verpietert, je moet wat doen. Thuis zijn zo veel karweitjes te doen, dat je je niet hoeft te vervelen, maar om elke dag weer huishoudelijke karweitjes te doen is erg saai, dat kan ik je wel vertellen .Respect voor de vrouw die dit al jaren doet.
Op een dag lazen we in de krant "Puppywalkers gezocht voor toekomstige geleidehonden".
Je praat er over en denkt er over na. Een hond in huis is toch ook een handenbinder.
Je kunt niet even weggaan, of meedoen met de appelpluk en ga zo maar door.
Maar daar ligt ook de uitdaging: een pup de wereld leren kennen, opvoeden en later zie je hem voor een blinde lopen. Een nadeel is wel dat je de hond na een jaar kwijt bent, een relatie die je opgebouwd hebt, gaat weg: hoe verwerk je dat? Een veel gehoord tegen-argument is: "Nou dat kan ik niet hoor, lijkt me niet leuk om de hond na een jaar weer in te leveren". Het zit allemaal tussen de oren, trouwens, je krijgt wel elke keer een nieuwe pup.
Na rijp beraad en afspraken gemaakt te hebben: ‘ wij doen het samen!’ de knoop doorgehakt en een pup in huis gehaald.
Wat er allemaal bij komt kijken, is vooral bij de eerste hond een aparte ervaring en dit wil ik u niet onthouden. Want afspraken zijn gemakkelijk gemaakt, je eraan houden is een tweede!
Na een voorlichting over drie hondenboeken in één uur, krijg je een pup mee met de naam Olaf, een riem, een bench, 2 etensbakken, wat speeltjes, een zak voer en een maatbeker.
En last but not least een clicker!!!!!
Eenmaal thuis is de pup numero uno, wat een schatje, wat lief en een ieder moest hem even knuffelen en op de arm nemen .Je geniet van het parmantige heen en weer dravend diertje.
Plotseling gaat de pup zitten en de eerste plas in huis of het hoopje ligt daar, óh,óóh,foei, foei, bah, bah!
Wie pakt de dweil, wie ruimt er op?

Probleem; wat moet je doen, dat hoor je bij de eerstvolgende les.
Je zit rustig de krant te lezen, de pup ligt te slapen, heel subtiel hoor je opeens krst, krtst, krst.
Je kijkt op en de pup ligt aan een stoel of tafelpoot te knabbelen. Je eerste reactie is om met de krant uit te halen en het slaken van een woeste kreet. Fout! hoor je later.
Je leert: zelfbelonend gedrag voorkomen en ongewenst gedrag negeren. Hem afleiden als die zoiets doet!
Zo zijn er meer zaken die aan de orde komen bij het opvoeden van de pup, socialiseren noemen ze dat. En na vele verminkingen aan het meubilair, kapot geplaste kleden en diverse schoenreparaties (ik overdrijf wat), kun je zeggen:"Het is de moeite waard"!
De hond is klaar en een blinde weer gelukkig.
Ach, we zijn toch aan een nieuwe tafel, kast, vloerkleed en schoenen toe!!!!!!
En bij de komst van de nieuwe pup, begint het van voor af aan, o, wat een schatje, wat lief en je weet uit de opgedane ervaring, hoe met het puppy om te gaan. Om het uur naar buiten aanleren van zindelijkheid, een kauwstuk geven om te voorkomen dat hij de meubels attacheert.
Weet u, het is best leuk om te leren een hond te zijn.

Marcel Robbers